Waarom mijn beroep het mooiste ter wereld is
21777
post-template-default,single,single-post,postid-21777,single-format-standard,stockholm-core-1.2.2,select-child-theme-ver-1.0.0,select-theme-ver-5.3,ajax_fade,page_not_loaded,popup-menu-fade,wpb-js-composer js-comp-ver-6.3.0,vc_responsive

Waarom mijn beroep het mooiste ter wereld is

In het begin van mijn carrière worstelde ik nog wel eens met de gedachte dat dit beroep best nutteloos is. Kon ik mijn spaarzame tijd hier op aarde niet beter besteden in de zorg bijvoorbeeld? Maar naast het feit dat ik er zachtjes achter kwam dat ‘nut’ niet per se het hoogste doel is in het leven, kwam ik aldoende ook steeds meer achter de enorme impact die je als fotograaf kunt hebben. Niet eens zozeer met het eindresultaat, vooral tijdens het fotograferen zelf.

Er zit een diepgewortelde wens in de mens om gezien te worden. De bevestiging te krijgen dat je bestaat, dat je bijzonder bent. Door de tijd voor iemand te nemen en met aandacht naar iemand te kijken, kan ik mensen met mijn fotografie het gevoel geven dat ze het waard zijn gezien te worden. Dat ze mooi zijn. Dat maakt dat ik het allerliefste mensen portretteer die meestal voorbij gelopen worden, de ‘gewone’ mens. Want echt iedereen heeft een mooi verhaal en is de moeite waard om naar te kijken.

De mens wil gezien worden, maar laat zich pas daadwerkelijk zien als dat veilig is. Als zij voelt dat er niet geoordeeld wordt en dat alles wat naar buiten komt met open blik bekeken wordt. Dat het geen ‘aapjes kijken’ is. Zo’n veilige omgeving is mijn grootste instrument om de schoonheid die ik zie vast te leggen.

Ik heb al zoveel mooie mensen ontmoet. Zoveel mooie mensen hebben zich voor mij ‘geopend’. Ik zag tranen, onzekerheid, angst, moed, trots, vrolijkheid, liefde. Dat laatste vooral: als je langer kijkt, écht goed kijkt, zie je liefde. In allerlei vormen.