Radicale compassie
21797
post-template-default,single,single-post,postid-21797,single-format-standard,stockholm-core-1.2.2,select-child-theme-ver-1.0.0,select-theme-ver-5.3,ajax_fade,page_not_loaded,popup-menu-fade,wpb-js-composer js-comp-ver-6.3.0,vc_responsive

Radicale compassie

Kun je met compassie naar je medemens kijken? En dan niet zomaar een beetje compassie maar echt radicale compassie?

Dit is Michael, ex-gedetineerde. Hij zat achtenhalf jaar, dus naar eigen zeggen niet voor het jatten van een blikje drinken. Sander Grip en waren bij hem thuis in zijn eenvoudige woning voor het interview en de foto.

Bij een kop koffie ontvouwde zich zijn levensverhaal. Achter deze kale kop, ruige tatoeages en de wetenschap van zijn flinke celstraf zitten zachte ogen en een verhaal waarvan we na het horen ervan voelden: ik snap je, ik zie je. Hoe mooi is het om erachter te komen dat iemand die iets verschrikkelijks gedaan heeft, tegelijkertijd een mooi mens kan zijn?

Eén van mijn grootste dromen is dat mensen zien dat de wereld niet zwart-wit is. Dat mensen niet zwart-wit zijn. Iedereen is meerdere dingen tegelijk en laten we altijd graven naar wat iemand nog méér is. Probeer te kijken met radicale compassie, dat iedereen komt vanuit zijn eigen verhaal.