Mag ik een tijdje naar je kijken?
21914
post-template-default,single,single-post,postid-21914,single-format-standard,stockholm-core-1.2.2,select-child-theme-ver-1.0.0,select-theme-ver-5.3,ajax_fade,page_not_loaded,popup-menu-fade,wpb-js-composer js-comp-ver-6.3.0,vc_responsive

Mag ik een tijdje naar je kijken?

Coach Anne Hospers (@campbluff) stelde me deze vraag: ‘Hoe zou jij jouw passie voor werelden delen vastleggen als er geen camera’s meer waren?’ Dit klinkt misschien wat cryptisch, maar ik snap heel goed wat ze bedoelt. Dit is een interessante…

Het allermooiste van mijn werk vind ik het contact, de ontmoetingen, de vele voordeuren waar ik achter mag kijken. De vele levens en werelden die ik mag delen. Als er geen fotografisch eindresultaat zou bestaan zou ik – even los van het feit dat er brood op de plank moet hè – nog precies hetzelfde willen doen. Maar ik denk dat het voldoende zou zijn om er alleen zélf van te leren en te genieten. Ik denk niet dat ik het ten diepste nodig heb dit te delen. Natuurlijk vind ik het prachtig dat ik de wereld kan laten zien hoeveel werelden en mooie mensen er zijn, maar de kern ligt bij mezelf. Ik wil mijn wereldbeeld verbreden, mooie mensen zien, mijn eigen reacties gadeslaan en dan weer van mezelf leren.

Mijn camera is een heel mooi middel om binnen te komen, een geaccepteerde manier om je aandacht mee op mensen te richten. Dat zou een stuk lastiger zijn zonder. Maar er zijn vast manieren te vinden om dezelfde condities te creëren. Misschien zou het al genoeg zijn om een afspraak met een vreemde te maken met de vraag “Mag ik misschien een tijdje naar je kijken en met je praten?”. Wat zou jij doen als ik je dat vraag?