Marokko, wat was je heerlijk
21748
post-template-default,single,single-post,postid-21748,single-format-standard,stockholm-core-1.2.2,select-child-theme-ver-1.0.0,select-theme-ver-5.3,ajax_fade,page_not_loaded,popup-menu-fade,wpb-js-composer js-comp-ver-6.3.0,vc_responsive

Marokko, wat was je heerlijk

Het toeristische geneuzel in Marrakech stoorde me. De hoeveelheid afval in voornamelijk Casablanca verbaasde me en maakte me soms wat moedeloos. En in het bergdorpje Imlil kwamen we aan in de sneeuw en met een graad of twee, waar we zo’n 15 graden verwachtte (ik vertrouw weeronline.com nooit meer).

Maar het was werkelijk fantastisch: van prachtige uitzichten in de besneeuwde Atlas tot de slappe lach met de mensen in onze coupé van de lang stilstaande en flink vertraagde trein tot struinen door achterafstraatjes en een privé-rondleiding van een oud mannetje in een vuurtoren. De lekkerste tajine aten we zittend op een krukje in het gedruis van smal straatje, ik ben – de in mijn ogen volledig verkeerd gezette – groene thee met munt en heel veel suiker soms bijna gaan waarderen en we misten, tot onze kleine schrik, toch een goed glas en dronken een fles wijn van onze laatste centen op zak in een fout westers lounge restaurant. Prachtige paleizen, tuinen, een Koraanschool, en dan weer teruggetrokken worden naar de wereld door iemand die ons zijn eettentje in probeert te praten met de tekst: “Here no diarrhea”.