Alle kleine pracht van de mens
21905
post-template-default,single,single-post,postid-21905,single-format-standard,stockholm-core-1.2.2,select-child-theme-ver-1.0.0,select-theme-ver-5.3,ajax_fade,page_not_loaded,popup-menu-fade,wpb-js-composer js-comp-ver-6.3.0,vc_responsive

Alle kleine pracht van de mens

Way back… Dit is één van mijn afstudeerfoto’s acht jaar geleden. Een project dat ging over de schoonheid die ik zie in kwetsbaarheid. Ik zag zoveel moois in de lichaamstaal van de mensen voor mijn lens. In eerste instantie liet ik mensen bloot en zonder met ze te praten voor mijn lens staan. Zoveel dappere en mooie mensen had ik voor me die tijd. Ik vond het prachtig, maar iedereen die ik de foto’s liet zien werd totaal afgeleid door dat bloot en weinig mensen zagen verder dan dat. Het gíng niet om dat bloot, dat was slechts een middel. Ik kreeg rood licht voor mijn tussenpresentatie, als ik het niet om zou gooien zou ik een onvoldoende krijgen en niet afstuderen. Superfrustrerend vond ik het, dat het me niet lukte over te brengen wat ik zag.

Ik begon opnieuw, nu zonder specifiek bloot in beeld, wel rauw en echt. Vaak wachte ik lang, zo lang tot mensen een beetje vergeten waren dat ze met mij en een camera waren en zichzelf ‘los’ lieten. Dán wordt het interessant, want ik zie zoveel in deze foto. Zoveel contradicties, zoveel ongrijpbare diepte in zijn ogen. Ik zie hier een jongen die heel erg zijn best gedaan heeft op zijn gezicht en lichaam, maar die gestopt is dat fier omhoog te houden. Waarom? Dat weet je niet en mijn hoofd gaat dan zoeken en invullen: Is dat nu niet nodig? Is hij het vergeten? Heeft het geen zin meer? Hoe voelt hij zich nu? Wat zit er achter die donkere ogen? Dát maakt deze foto spannend, juist omdat je het niet weet is er ruimte voor alles.

Met een opgewonden en bonzend hart liet in mijn nieuwe foto’s zien. Maar weer zag maar een enkeling wat ik bedoelde. Ik kreeg een zes of een zeven, ik weet het niet meer. Niets om over naar huis te schrijven. Wat ik hier leerde: Soms is mijn werk misschien te subtiel, grote verhalen scoren makkelijk en zeker als je het budget hebt om dit héél groot te laten printen, slaat het helemaal in als een bom. Maar IK zie het. Ik zie de schoonheid, alle kleine pracht van de mens. En wat de rest ziet doet er eigenlijk niet zo heel erg toe.